فکر می کرد برا ی او خواهد, ایستاد, و اشک در چشمانش ماندگار می شود . سایه ها اطرافش را می گیرند و نگاهش به آشتی با نور پر نمی گیرد .تمام راه را اندیشیده بود که آنچه به یادگار مانده بود، زخمی به ماندگاری

فراموش, کرده, ام، یادت را فراموش کرده آنکه به خاطرت می خواند را از یاد برده ام، چه می گفت زمزمه در گوشهایم، چه می گفت ترس از شنیدارت، خاموش چشم بسته بود و هیچ نمیدید ، آرام در گوشهای خلیده بود و سایه